Jean-Baptiste Calame
La chambre sans accepter --> is een scenisch onderzoeksproject dat de coulissen van de productie van content op sociale media verkent, met behulp van theater, performance en choreografie. In een wereld die overspoeld wordt door beelden en geluiden, waar iedereen in potentie een maker kan worden, La chambre sans accepter --> onderzoekt de onzichtbare vormen, de kleine gebaren en de logistieke verhalen achter het scherm.
Centraal in het project staat: “de kamer van de YouTuber”. Een ruimte die tegelijkertijd intiem en blootgesteld is, halverwege tussen een opnamestudio, een theaterdecor, een isoleercel en een tv-studio. Deze liminale plek – op het kruispunt van verschillende verbeeldingswerelden – is bedoeld als een interface tussen de privéruimte en de geglobaliseerde digitale wereld. Ze wordt bepaald door technische beperkingen (licht, akoestiek, kadrering), maar wordt gekenmerkt door emotionele spanningen: eenzaamheid, overmatige blootstelling, wachten. Deze opstelling, die gewoonlijk onzichtbaar is, wordt hier zichtbaar en levendig – bijna een volwaardig personage.
Dit project is gebaseerd op een choreografische urgentie: de lichamen zichtbaar maken die door de digitale wereld worden beïnvloed. De afwezigheid op de gezichten tonen, de herhaalde bewegingen, de micro-spanningen die door hyperconnectiviteit worden gegenereerd. Het lichaam wordt de plek van weerstand, van wrijving, maar ook van aanpassing. Daarmee rijst de vraag naar taal: wat blijft er over van het woord wanneer het overbelast, gehaast en gefragmenteerd is?
La chambre sans accepter --> is ook bedoeld als een reflectie op de aandachtseconomie. YouTubers worden hier gezien als sleutelfiguren van onze tijd: culturele bemiddelaars die informatie voorverwerken, populariseren en de toegang ertoe versnellen, die als enzymen in de digitale stroom fungeren en toegevoegde waarde genereren in een logica van overconsumptie van content.
Deze residentie is opgevat als een laboratorium voor verhalen en scenische vormen. Aan het einde zal een performance – die zowel een reflectie als een spanningsveld vormt – deze experimenten weergeven, om een essentiële vraag te stellen: wat blijft er over van het lichaam wanneer het een interface wordt?"
The Room Without Accepting --> is a performance-based research project that explores the behind-the-scenes world of social media content creation, using the tools of theatre, performance and choreography. In a world saturated with images and sounds, where everyone has the potential to become a creator, La chambre sans accepter --> examines the invisible forms, the minor gestures and the logistical narratives behind the screen.
At the heart of the installation: ‘the YouTuber’s room’. A space that is both intimate and exposed, halfway between a recording studio, a theatre set, an isolation cell and a TV studio. This liminal space — at the crossroads of several imaginaries — is conceived as an interface between the private sphere and the globalised digital world. It is dictated by technical constraints (lighting, acoustics, framing), yet inhabited by emotional tensions: solitude, overexposure, anticipation. This installation, ordinarily invisible, becomes here visible and alive — almost a character in its own right.
This project is driven by a choreographic urgency: to make visible the bodies affected by the digital world. To reveal the absence on faces, the repetitive movements, the micro-tensions generated by hyper-connectivity. The body becomes a site of resistance, of friction, but also of adaptation. Through it, the question of language arises: what remains of speech when it is over-taxed, rushed, fragmented?
La chambre sans accepter --> is also conceived as a reflection on the attention economy. YouTubers are seen here as key figures of our era: cultural mediators who pre-digest, popularise and accelerate access to information, acting as enzymes in the digital flow, generating added value within a logic of content overconsumption.
This residency is conceived as a laboratory for narratives and performative forms. At its conclusion, a performance – both a reflection and a tension-filled exploration – will present these experiments, posing a fundamental question: what remains of the body when it becomes an interface?"